Thursday, 16 May 2013

பக்கத்து வீட்டுக் கோழி!! (நிமிடக்கதை)





   “என்னங்க... இந்தப்பக்கத்து வீட்டுக் கோழியோட தொல்லை தாங்க முடியலைங்க. நீங்க போய் கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்“ என்றாள் ரேவதி தோட்டத்தில் நின்றுகொண்டு கன்னத்தில் கைவைத்தபடி.
   “ஏன் இப்போ என்னவாச்சி?“ சரவணன் கேட்டார்.
   “பாருங்க... நான் தோட்டத்து மண்ணுல போடுற கீதை விதை எல்லாத்தையும் சீண்டி சீண்டி சாப்பிட்டு போவுது. நானும் எத்தனை முறைதான் விதை போடுறது?“
   “சரி... நீயே போய் சொல்லிட்டு வர்றது தானே..“
   “சொன்னேங்க... அதுக்கு அவ திமிரா சொல்லுறா... நான் என்ன செய்ய முடியும்? நீ.... கோழிக்கிட்ட சொல்லிட்டு போன்னு சொன்னாங்க“ என்றாள் கோபமாக.
   “நீ சொல்லியே அவங்க இப்படி பேசினாங்க என்றால்... நான் போய் சொல்லி கேக்கவா போறாங்க. நீ கீரை வளக்கிறதெல்லாம் விட்டுத் தள்ளு.“ என்றார் சரவணன்.
   “என்ன நீங்க இப்படி பேசுறீங்க? நீங்க போய் கொஞ்சம் சத்தமா சொல்லிட்டு வாங்க. அப்பத்தான் கேட்பாங்க.“ என்றாள்.
   “பக்கத்து வீட்டுக் காரங்க கிட்டயெல்லாம் சத்தமா சண்டையெல்லாம் போடக் கூடாது. நான் இதுக்கு ஒரு வழிசெய்யிறேன்“ என்று மெதுவாக சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார்.
    ரேவதி கோழி சீண்டிவிட்டுப் போன இடத்தைக் கவலையுடன் பார்த்துவிட்டு வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.

   வெளியே போன சரவணன் இரண்டு முட்டையுடன் வீட்டினுள் நுழைந்தார். “எதுக்குங்க திடீர்ன்னு நாட்டு கோழி முட்டை வாங்கினு வந்திருக்கிறீங்க...? உங்களுக்குப் பிடிக்காதே...“ என்றாள் ரேவதி.
   “ம்.... பிடிக்காது தான். நீயும் இதை இப்போ சமைச்சிடாதே....“ என்று சொல்லிவிட்டு பிரிட்ஜியில் வைத்துவிட்டு படுத்தார்.
  
மறுநாள் காலை.
    “ரேவதி... இங்க வந்து பாரேன். பக்கத்து வீட்டு கோழி நம்ம மண்ணைச் சீண்டிவிட்டு அதுல முட்டை போட்டுவிட்டு போய் இருக்கிறது....“ என்றார் சத்தமாக.
    ரேவதி ஒன்றும் புரியாமல் கணவனைப் பார்த்தாள். அவர் எதுவும் பேசதே என்று சைகையுடன் அவளை உள்ளழைத்துச் சென்றார்.
   மறுநாளும் அதே போல ஒரு முட்டையைப் புதைத்துவிட்டு மீண்டும் தோண்டி எடுத்து.... “ரேவதி... நேத்து மாதிரியே இன்னைக்கும் பக்கத்து வீட்டு கோழி ஒரு முட்டையை போட்டுவிட்டு போய் இருக்கிறது. இந்தா.. கொண்டு போய் பிரிஜியில் வை“ என்றார் மேலும் சத்தமாக.

மூன்றாம் நாளிலிருந்து கோழி வரவே இல்லை!

அருணா செல்வம்.
16.05.2013