வெண்ணைப் புட்டு செய்முறை!

தேவையான பொருட்கள்

பச்சரிசி -  2 டம்ளர்
சர்க்கரை - 2 டம்ளர்
தேங்காய் - 1
முந்திரி பயிர் - கொஞ்சம்
ஏலக்காய் - 10

செய்முறை

அரிசியை ஒரு மணி நேரம் ஊறவைத்து, தோசை மாவு பதத்திற்கு நன்றாக அரைத்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தேங்காயைத் துறுவி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ( சிலர் பாலாகவும் பிழிந்து கொள்வார்கள்) முந்திரியை உடைத்துக்கொள்ள வேண்டும். (சிலர் முந்திரிக்குப் பதில் கடலை பயிர் சேர்ப்பார்கள்) ஏலக்காயை நசுக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்து அடிகனமான பாத்திரத்தை அடுப்பில் வைத்து எட்டு டம்ளர் தண்ணீர் ஊற்றி கொதிக்க விடவேண்டும். கொதித்ததும் உடைத்த முந்திரி பருப்புகளைக் கொட்டி பாதி வேக விடவும்.

பிறகு தீயை மிகவும் சின்னதாக்கி.... அரைத்த மாவை மெதுவாகவும் அதே சமயம் தண்ணீரைக் கிளறிக்கொண்டே ஊற்ற வேண்டும். சீக்கிரத்தில் அடி பிடித்துவிடும்.  அதனால் சற்று வேகமாகக் கிளறிக்கொண்டே மாவை ஊற்ற வேண்டும்.

மாவை அடிப்பிடிக்காமல் கிளறிக்கொண்டே நன்றாக வேகவிடவேண்டும்.

வெந்தமாவில் சர்க்கரை, நசுக்கிய ஏலக்காய் சேர்த்து கிளறி... மேலும்

துறுவிய தேங்காய் சேர்த்து கிளறி நன்கு வேகவிடவேண்டும். 

 மாவு வாசனை போனதும் மாவு நன்கு கெட்டிப் பட்டு வந்ததும் இறக்கி, சின்னச் சின்ன கிண்ணங்களில் ஊற்றி ஆற விட வேண்டும்.

வெண்ணைப் புட்டு

சாப்பிட மிகவும் சுவையாக இருக்கும். நீங்களும் செய்து பாருங்கள்.

அன்புடன்
அருணா செல்வம்
12.02.2016

“தொதோல்“ செய்து பாருங்கள்!! (சமையல்)

 நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்.

     போன ஒரு பதிவில் நெய் சொட்டச் சொட்ட இருக்கும் “தொதோல்“ என்றால் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று எழுதி இருந்தேன்.

   அதைப் படித்த ஸ்ரீராம் ஐயா, பாலசுப்ரமணியன் ஐயா, நாகராஜ் ஐயா, மூவரும் “தொதோல் என்றால் என்ன? அதை ஒரு பதிவாகப் போடுங்கள்“ என்று எழுதி இருந்தார்கள்.

    அவர்கள் கேட்டதற்காகவே இந்தப் பதிவு.

   முதலில் இந்த “தொதோல்“ எனக்கு எப்படி அறிமுகமாகியது என்பதைச் சொல்லி விடுகிறேன்.

    “தொதோல்“ என்ற இந்த இனிப்பு பலகாரம் முதலில் ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் தான் நமக்கு அறிமுகப் படுத்தினார்கள். பாண்டிச்சேரியில் கிருஸ்துவர்கள்தான் இதை அதிகமாகச் செய்வார்கள்.

   கிருஸ்தவர்கள், கிருஸ்மஸ்க்காகச் செய்த மலையைப் பிரிப்பதற்கு முதல் நாள் சிறுவர்களை அழைத்து அவர்களுக்குப் பலகாரங்கள் கொடுப்பது வழக்கம். அப்படி ஒரு முறை பக்கத்து வீட்டு மலையைப் பிரிக்கும் போது என்னையும் அழைத்துப் பலகாரங்கள் கொடுத்தார்கள். எனக்கு அப்போது எட்டு அல்லது ஒன்பது வயதிருக்கும். அவர்கள் ஒரு தட்டில் சிறு துண்டு கிருஸ்மஸ் கேக், கொஞ்சம் முறுக்கு, இந்த “தொதோல்“ கொஞ்சம் வைத்துத் தந்தார்கள். நான் முறுக்கையும், கேக்கையும் சாப்பிட்டு விட்டேன். இந்த தொதோல் மிகவும் கறுப்பாக, பார்ப்பதற்கும் அவ்வளவு ஈர்ப்பும் இல்லாத்தாக இருந்ததால் அதைச் சாப்பிடாமல் வைத்து விட்டேன்.

   இதைப் பார்த்த அந்த வீட்டு அம்மா, “சாப்பிட்டுப் பாரு அருணா. பிடிக்கவில்லை என்றால் வைத்துவிடு“ என்றார்கள்.

   நான் அவர்கள் சொல்கிறார்களே என்று வேண்டா வெறுப்பாக்கத் தான் சாப்பிட்டேன். சாப்பிட்ட பிறகு இன்னும் கொஞ்சம் கொடுக்கமாட்டார்களா....? என்று மனம் ஏங்கி போனது. அவ்வளவு சுவையாக இருந்தது.

   மறுநாள் நான் என் அம்மாவிடம் வந்து “பக்கத்து வீட்டு அம்மா கறுப்பாக ஒன்று செய்து கொடுத்தார்கள். ரொம்ப நன்றாக இருந்தது. அதை நீங்களும் செய்து தாருங்கள்“ என்று கேட்டேன். என் அம்மாவும் அவர்களிடம் விசாரித்துச் செய்து கொடுத்தார்கள். ஆனால் அந்தப் பழைய சுவை இதில் இல்லை. இருந்தாலும் எனக்காகச் செய்த அம்மாவின் மனம் நோகக் கூடாது என்று சாப்பிட்டு விட்டேன்.

   அதன் பிறகு திருமணமாகி இங்கு வந்த பிறகு என் தங்கையின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்த போது அவளின் மாமியார் இந்தத் தொதோலைச் சுவையாகச் செய்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் செய்முறை விளக்கம் கேட்டுக் கற்றுக் கொண்டேன்.

   இதில் முக்கிய விசயம் என்னவென்றால் தொதோல் அரிசி தான். நம்மூரில் கிடைக்கும் அரிசி சற்று மொத்தமாக இருக்கிறது. இங்கே சீனா கடைகளில் மிகவும் மெல்லிய கருப்பு அரிசி கிடைக்கிறது. இந்த அரிசியில் செய்யும் போது சுவை மேலும் கூடுதலாக இருக்கிறது.

இதோ செய்முறை விளக்கம். நீங்களும் செய்து பாருங்கள்.

தேவையான பொருட்கள்

கருப்பு அரிசி – இரண்டு டம்ளர்.

சர்க்கரை – நான்கு டம்ளர்

தேங்காய் பால் – ஒரு டம்ளர்.

உடைத்த முந்திரி – அரை டம்ளர்.

நெய் – இரண்டு டம்ளர்.

ஏலக்காய் – எட்டு

உப்பு கொஞ்சம்

செய்முறை

    

  அரிசியைச் சுத்தம் செய்து கழுவி எட்டு மணி நேரம் ஊற விட வேண்டும்.

    ஊறிய அரசியை மிக்ஸியில் போட்டு மை போல அரைக்க வேண்டும்.

   அரைத்த அரிசியுடன் உடைத்த முந்திரியைச் (இதனுடன் பாதாம் பயிரையும் சேர்க்கலாம். என்னிடம் கைவசம் இல்லை) சேர்த்து மிக்ஸியில் ஒரு சுற்று சுற்ற வேண்டும். மைய அரைக்கக் கூடாது.

   அதனுடன் ஏலக்காயையும் சேர்த்து ஒரு சுற்று.

   இந்த மாவுக்கலவையை ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றி 

சார்க்கரை,

தேங்காய் பால்,

உப்பு,

சேர்த்து நன்கு கலக்கி வைக்க வேண்டும்.

ஒரு அடி கனமான பாத்திரத்தை அடுப்பில் வைத்து நான்கு டம்ளர் தண்ணீர் விட்டு கொதிக்க விட வேண்டும்.

   கொதிக்க ஆரம்பித்ததும் இந்த மாவு கலவையை ஊற்றி அடி பிடிக்காமல் கிளறிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். 

மாவு வெந்து வரும் பக்குவத்தில் நெய்யைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேர்த்துக் கிண்ட வேண்டும்.

   இது தான் மிகவும் கஷ்டம். கிண்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அடி பிடித்துவிடும். துவக்கத்தில் நெய் முழுவதையும் மாவு இழுத்துக் கொள்ளும்.

கடைசியாக நெய் மாவிலிருந்து பிரிந்து வரும். இந்தத் தருவாயில் இறக்கி ஆற விட்டு உண்ணலாம்.

தொதோல்

   இந்த தொதோலை ஒரு மாதம் கூட வைத்திருந்து சாப்பிடலாம். ஆனால் அதன் சுவை நம்மை வா வா என்று அழைத்துக் கொண்டே இருப்பதால் ஒரு மாதமெல்லாம் வைத்திருக்க முடியாது.

    இதன் செய்முறை வெண்ணைப்பிட்டு போலவும், மைசூர் பாகு போலவும், அல்வா போலவும் இருந்தாலும் இதன் சுவை இம்மூன்றையும் விஞ்சி விடும்.

செய்து சாப்பிட்டுப் பாருங்கள் நண்பர்களே.

   முக்கியமாக ஒரு விசயம். இதைச் செய்யச் சொல்லிக் கேட்டதால் இன்று அதிக நாள் கழித்து இதைச் செய்துச் சாப்பிடும் வாய்ப்பினை அளித்த அந்த மூன்று பேருக்கும் நன்றி.

அன்புடன்

அருணா செல்வம்.

21.09.2014

“பைசா“ நகரத்துச் சாய் கோபுரம்!! ( இத்தாலி - 2)

பைசா சாய் கோபுரம்

   எட்டு உலக அதிசயங்களில் “பைசா“ நகரத்துச் சாய்ந்த கோபுரமும் ஒன்று என்று நீங்கள் அனைவரும் அறிந்திருப்பீர்கள். ஆனால் இதில் என்ன அதிசயம் இருக்கிறது என்பதை நான் அங்கே சென்ற பிறகு தான் அறிந்து காண்டேன்.

    பைசா நகரத்துக் கோபுரம் மற்றும் அதன் அருகிலேயே உள்ள “கொம்போ டை மிராக்கொலி“ (COMPO DEI MIRACOLI) என்ற கோவில், அதற்கும் முன் பகுதியில் “பப்திஸ்த்ர் தி பீஸ்“ (BAPTISTERE DE PISE) என்ற கோபுரமும் ஒன்று சேர்த்து வடிவமைக்கப் பட்டே கட்டப்பட்டது.

    மூன்று இடங்கள்

   இந்த மூன்று இடங்களுமே வெறும் பளிங்குக் கற்களால் செய்யப்பட்டுள்ளது. இளம் பச்சை கலந்த மார்பல் கல். இதனால் இரவில் கூட விளக்கு வெளிச்சம் இல்லை என்றாலும் வெண்மையாகப் பிரகாசிக்கிறது.

   இதில் கோவிலைத் தவிர மீதி இரண்டு இடங்களும் வெறும் அழகுக்காக மட்டுமே கட்டப்பட்டது என்றாலும் அந்த காலத்தில் கலிலேயோ தன் ஆராய்ச்சிகளை இந்த கோபுர உச்சிகளில் இருந்து தன் ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

   பைசா நகரத்துக் கோபுரம் 1174-ல் பனானோ பிசானோ என்பவரால் கட்டத் துவங்கப்பட்டு 1350 ல் தொமாஸோ பிசானோ என்பவரால் முடிக்கப் பட்டது.  இதன் உயரம் 58.36 மீட்டர். உட்புற சுற்றளவு 4.38 மீட்டர். வெளிப்புறம் 5.22 மீட்டர். இதன் எடை 14.453 டன்.

கீழ் பாகம்

   

   இந்த கோபுரம் ஏழு அடுக்குகள் கொண்டுள்ளதாக உள்ளது. அந்த ஏழு அடுக்குகளும் ஏழு இசைக் குறிப்புகளைக் காட்டுவதாற்காகச் செய்யப்பட்டுள்ளது என்றும் சொல்லப்படுகிறதாம். (Assunta, Crocefisso, San Ranieri, Pasquareccia, Dal Pozzo, Terza, Vespruccio இவை ஏழும் இசைக்குறிப்புகள்) கோபுரத்தின் உச்சிக்குச் செல்ல 293 படிகட்டுகள் உள்ளன.

ஏழு அடுக்கு

   

   இந்த மூன்று கோபுரங்களில் பைசா கோபுரம் மட்டும் வருடத்திற்கு 1.2 மில்லி மீட்டர் சாய்கிறது. இதுவரையில் 2.36 மீட்டர் சாய்ந்து விட்டது. இதற்கான காரணத்தைச் சரிவர அறியவில்லை என்றாலும் மண் அரிப்பாகவும் இருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

   1993 ம் ஆண்டு அதிக அளவு சாய்வு ஏற்பட்டதால் 11 ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்துக் கோபுரத்தை 38 செண்டிமீட்டர் அளவு நேராக்கினார்களாம்.

   பைசா கோபுரம் மட்டும் வருடா வருடம் 1.2 மில்லி மீட்டர் சாய்ந்துக் கொண்டே வருவதால் தான் இதை உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாக அறிவித்தார்களாம்.

   பைசா கோபுரத்திற்குள் செல்ல நுழைவுக்கட்டணம் ஒருவருக்கு 18 யுரோ. இந்த டிக்கெட்டில் பைசா கோபுரத்தையும் “மிராக்கொலி“ கோவிலையும் மட்டும் பார்க்கலாம். “பத்திஸ்த்தர்“ கோபுரத்திற்கும் அதன் இடப்புறம் இருக்கும் “கம்போசன்டோ மொனிமெண்ட்டால் (COMPOSANTO MONUMENTALE )என்ற இடத்திற்கும் தனியாக 10 யுரோ. அதிக பார்வையாளர்கள் இருப்பதால் இதில் ஏதாவது ஒன்றை தான் வாங்க வேண்டும்.

   எங்களுக்குப் பைசா கோபுரத்திற்குள் செல்ல டிக்கட் கிடைத்தது பெரு மகிழ்ச்சி.

   முன்பு சில வருடங்களாக கோபுரத்திற்குள் செல்ல அனுமதிக்கவில்லையாம். கடந்த மூன்று வருடங்களாகத் தான் அனுமதிக்கிறார்களாம். கோபுரத்திற்குள் செல்ல ஒரு முறைக்கு வெறும் இருபது பேர்களையே அனுமதிக்கிறார்கள். இந்த இருபது பேர்களும் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு இறங்கியதும் அடுத்த இருபது பேர்களை அனுப்புகிறார்கள்.

   முக்கியமாக கையில் கேமராவைத் தவிர மற்ற எந்தப் பொருட்களையும் கொண்டு செல்லக் கூடாது. கைப்பைகளை வைக்க பாதுகாப்பான இடங்கள் உள்ளன.

உள் பாகம்

   மிகவும் நீண்ட வரிசையில் நின்று நானும் உள் நுழைந்தேன். அதன் உள் வட்டமான ஓர் இடம். அங்கிருந்து மேல் நோக்கிப் பார்த்தால்.... ஒன்றுமே பெரியதாகத் தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு மூடிய கிணற்றுக்குள் நின்று கொண்டு இருப்பது போல் தான் இருந்தது.

   அங்கிருந்த பாது காவலர் “படிகட்டுகளில் பார்த்து ஏறுங்கள். வழுக்கும். முடிந்தவரையில் சீக்கிரமாக இறங்கிவிடுங்கள்“ என்று முதலில் இத்தாலி மொழியிலும் பின்பு ஆங்கிலத்திலும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாள்.

   உட்புற படிகள்

   மற்றவர்கள் இறங்கி முடித்ததும் நாங்கள் ஏறினோம். 293 படிகட்டுகள். சாதாரண படிகட்டிலேயே இரண்டு மாடி ஏறுவதற்கு எனக்கு மூச்சு வாங்கும். இதுவோ மேலே ஏற ஏற மிக மிக சாய்வாகச் செல்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல் எத்தனை கோடி பேர் ஏறினார்களோ.... சில இடங்களில் மார்பல் படிகட்டுகளின் உள்பாகங்கள் தேய்ந்து மிகவும் வழுவழுப்பாக இருந்தது. சற்று ஏமார்ந்தால் நம்மை ஏமாற்றி விடும்.

மேலிருந்து எடுத்தப் படம்.

    எப்படியாவது உலக அதிசயத்தை பார்த்து விட வேண்டும் என்று விடா முயற்சியுடன் ஏறினேன். மேலே முழுவதும் ஏறியப்பிறகு தான் அந்த கோபுரம் எவ்வளவு சாய்வாக உள்ளது என்பதை நன்கு உணர முடிந்தது. மேலிருந்து பார்த்த போது மற்ற இரண்டு இடங்களும் அழகாகத் தெரிந்தது.

  

   என் பலநாள் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்ட திருப்தியுடன் கீழிறங்கினேன்.

   மற்ற இரண்டு இடங்களுடன் கொம்போசன்டோ மொனிமென்டல் இடத்தையும் அடுத்த பதிவில் வெளியிடுகிறேன்.

நட்புடன்

அருணா செல்வம்.

சத்திரத்துச் சாப்பாடு – இரண்டாவது விளக்கம்.

பதினாறும் பெற்று.....

 

    மாலினி, திருமணம் முடிந்து முதல் முறையாக சங்கரன் ஐயா காலில் விழுந்து வணங்கினாள்.

   அவர், “பதினாறும் பெற்று பெரு வாழ்வு வாழ்க“ என்று முகம் மலர ஆசி கூறினார்.

   மாலினிக்கு வந்ததே கோபம்..... “என்ன மாமா நீங்க? நீங்க மட்டும் ரெண்டே ரெண்டு பிள்ளைகளோட நிறுத்திக்கிட்டீங்க. என்னைமட்டும் பதினாறு பெத்துக்க சொல்லுறீங்களே....“ என்றாள் முகத்தைக் கடுகடுப்பாக வைத்துக்கொண்டு.

   “அம்மாடி.... இந்த காலத்துல பதினாறு பிள்ளைங்க பெத்தால் என்னவாவது....? நான் பதினாறு பிள்ளைகளைச் சொல்ல வில்லையம்மா. பதினாறு பேருகளைச் சொன்னேனம்மா“ என்றார் சங்கரன் ஐயா சிரித்தபடி.

   “பதினாறு பேருகளா....?“ மாலினி விழித்தாள்.

   “ஆமாம். அந்தப் பதினாறு பேருகளைக் காளமேகப் புலவர் ஒரு செய்யுளில் எவ்வளவு அழகாக சொல்லி இருக்கிறார் தெரியுமா...?“

   “என்ன காளமேகப் புலவர் சொல்லி இருக்கிறாரா? எனக்குத் தெரியாது மாமா. நீங்களே சொல்லுங்கள்.“ ஆவலுடன் கேட்டாள் மாலினி.

அவர் சொல்லத் துவங்கினார்.

துதிவாணி வீரம் விசயஞ் சந்தானம் துணிவுதனம்

அதிதானியஞ் சௌபாக்கியம் போக – வறிவழகு

புதிதாம் பெருமை யறங்குலநோ வகல்பூண்வயது

பதினாறுபேறும் தருவாய் மதுரைப் பராபரனே.

இது தானம்மா அந்த பாட்டு. பொருளைச் சொல்கிறேன் கேள்.

1 துதி – புகழ்

2. வாணி – கல்வி

3. வீரம் – மனவுறுதி

4. விசயம் – வெற்றி

5. சந்தானம் – மக்கட்பேறு

6. துணிவு – தைரியம்

7. தனம் – செல்வம்

8. அதிதானியம் – அதிகமான தானியவளம்

9. சௌபாக்கியம் – சிறந்த இன்பம்

10. போகம் – நல்ல அனுபோகம்

11. அறிவு – ஞானம்

12. அழகு – பொலிவு

13. புதிதாம் பெருமை – புதியதாக வந்து நாளுக்கு நாள் சேர்கின்ற சிறப்பு

14. அறம் – அறஞ்செய்யும் பண்பு

15. குலம் – நல்ல குடிப்பிறப்பு

16. நோவகல் பூண்வயது – நோயில்லாமையோடு கூடியமைந்த நீண்ட ஆயுள்

என்று சொல்லப்படுகின்ற இந்தப் பதினாறு பேறுகளையும் தந்து எனக்கு அருள் செய்வாயாக.

  

இது தானம்மா அந்தப் பாட்டின் பொருள்.

இவை எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லி ஆசி கூறாமல், இந்த பதினாறு நல்லவைகளும் கிடைக்கவேண்டும் என்று சுறுக்கமாகப் ”பதினாறும் பெற்றுப் பெருவாழ்வு வாழ்க” என்று நம் முன்னோர்கள் ஆசி கூறினார்கள். நானும் அது போலவே உன்னை வாழ்த்தினேன்“ என்றார் சங்கரன் மாமா.

   “ரொம்ப நன்றி மாமா. நீங்க இப்படி விளக்கம் கூறலைன்னா நான் இந்தப் ”பதினாறும் பெற்று” என்பதற்கான விளக்கத்தை அறியாமலேயே இருந்திருப்பேன்“ என்று சொல்லி மகிழ்ந்தாள் மாலினி.

அருணா செல்வம்.

14.05.2014

பனிக்காலம் நல்லது!! (நிகழ்வும் – விளக்கமும்)

    நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்.

    நான் கடந்த இரண்டு மாதமாக இந்தியாவில் இருந்த போது அனுபவித்த சின்னச் சின்ன சுவாரஷ்யமான விசயங்களை உங்களுடன் பகிர விரும்புகிறேன். (நல்லாத்தான் இருக்கும். பயப்பட வேண்டாம்) இதையும் படித்து எனக்கு நீங்கள் என்றும் போல்   ஆதரவு கொடுக்க வேண்டும் என்று அன்புடன் வேண்டுகிறேன். நன்றி.

பனிக்காலம் நல்லது!!

   

   எனக்குக் கடந்த மார்கழி (டிசம்பர்) மாதத்தில் திடீர் என்று ஒரு நல்ல ஓட்டலில் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசை வந்துவிட்டது. என் அம்மாவிடம் கேட்டேன். “எனக்குப் பல் வலிக்கிறது. நான் வரவில்லை“ என்று சொல்லிவிட்டு, “இந்தப் பனி காலத்தில் யாராவது ஐஸ் சாப்பிடுவார்களா...? சளி பிடித்துக்கொள்ளும். அதனால் ஐஸ் சாப்பிடக்கூடாது“ என்று கோபமாகச் சொல்லி விட்டார்கள்.

   அம்மா என்றாலே இப்படித் தானே... அதனால் என் தோழிக்குப் போன் செய்து, “என்னுடன் ஐஸ் சாப்பிட வா“ என்று அழைத்தேன். அவள், “எங்கள் வீட்டுத் தெருவில் ஒரு பாட்டி இறந்துவிட்டார்கள். அதனால் நாளைக்கு மறுநாள் போகலாம்“ என்று சொல்லிவிட்டாள்.

   நானும் இரண்டு நாள் கழித்து அவளுக்குப் போன் செய்து அழைத்தேன். அன்று “இன்று எங்கள் தெருவில் இரண்டு வயதானவர்கள் இறந்துவிட்டார்கள். நான் வர முடியாது“ என்றாள். “என்ன இது... இரண்டு நாளைக்கு முன்பு தானே ஒரு சாவு என்றாய். திரும்பவுமா...?“ என்று கேட்டேன்.

   “ஆமாம் அருணா. இது பனிக்காலம் இல்லையா...? இந்த மார்கழி மாதக் குளிரை வயதானவர்களால் தாங்க முடிவதில்லை. உறக்கத்திலேயே இறந்துவிடுகிறார்கள்“ என்றாள்.

   இங்கு 20, 21 டிகிரி அடிக்கிறது. இதைப்போய் குளிர் என்கிறார்கள். நான் -4, -5 என்ற அளவில் இருந்து விட்டு வந்ததால் இதை என்னால் குளிர் என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

   என்ன செய்வது....? அவளும் வரவில்லை. நானும் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட முடியவில்லை.

   மறுநாள் புல்லாங்குழல் வித்துவான், கலைமாமணி, புலவர் வெங்கடேசன் ஐயாவைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். இவரைப் பாண்டிச்சேரி பிரன்சுப்பள்ளி கல்வே காலேஜியில் படித்த அனைவருக்கும் நன்கு தெரியும். அதிகம் கற்றவர். ஆனால் மிகவும் அமைதியானவர். அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தால் பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல் இருக்கும்.

    அப்படி அவரிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்த போது மணி இரவு 8 இருக்கும். அவர் தன் மகளை அழைத்து “ரொம்ப குளிருது. துண்டு கொண்டு வா“ என்றார். அந்தப்பெண் கொடுத்தக் கம்பளித்துண்டை வாங்கி, “பனிக்காலம் நல்லதுன்னு பெரியவர்கள் அனுபவித்துத் தான் சொல்லி இருக்கிறார்கள். அப்பா.. என்னமா குளிருது“ என்று சொல்லிக்கொண்டே தலையில் துண்டைத் தலைப்பாகையாகக் கட்டிக்கொண்டார்.

   என்னது... பனிக்காலம் நல்லதா....? என்ன இவர் முரணாகச் சொல்கிறார்? பனியின் கொடுமை தாங்காமல் வயதானவர்கள் இறந்து விடுகிறார்கள் என்று தோழி சொன்னாள். பனி அவ்வளவு கெட்டது என்றாள். இவர் என்ன இப்படி சொல்கிறார். ஒரு சமயம் பனியால் வயதானவர்கள் இறந்துவிடுவதால் நல்லது என்று பெரியவர்கள் சொன்னார்களோ.... என்று என் சின்ன மூளை யோசித்தது.

   அப்படி இருக்காது. பல உயிரை வாங்கும் கொடிய செயலை நம் பெரியவர்கள் நல்லது என்று கட்டாயம் சொல்லி இருக்கமாட்டார்கள் என்று ஒரு பக்கம் என் நல்ல மூளை சொன்னது.

   இருந்தாலும் புலவர் “பனிக்காலம் நல்லது“ என்று சொல்கிறாரே. காரணம் இல்லாமலா இருக்கும். அவரிடமே கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்று “ஐயா, பனிக்காலம் கொடுமையானது தானே. பின்பு ஏன் பனிக்காலம் நல்லது“ என்று சொன்னார்கள்?“ என்று கேட்டேன்.

   அவர் சிரித்தபடியே சொன்னார். “பனிக்காலம் என்பதை அப்படியே பொருள் கொள்ளக்கூடாது. அதை

பனிக்கு + ஆலம் – பனிக்காலம் என்று பிரித்துப் படித்துப் பொருள்கொள்ள வேண்டும்.

இதில் “ஆலம்“ என்பது ஆலகால விஷம். உலகில் அதிக விஷமானது ஆலகாலவிஷம். இந்தக் கொடுமையான விஷத்தை விட பனி கொடுமையானது. அதனால் தான் பனியை விட ஆலம் நல்லது என்பதைப் “பனிக்கு ஆலம் நல்லது“ என்று சொன்னார்கள். அதைச் சுறுக்கி “பனிக்காலம் நல்லது“ என்கிறோம்“ என்று விளக்கம் சொன்னார்.

   அடடா... நம் முன்னோர்கள் எப்படியெல்லாம் சொல்லி இருக்கிறார்கள் என்று வியந்தபடி வீடுவந்து சேர்ந்தேன்.

அருணா செல்வம்.