Thursday, 28 January 2016

கணவாய் மீன் வறுவல்!


கணவாய் மீன் வறுவல்

தேவையான பொருட்கள்

கணவாய் மீன்   - 1 கிலோ
வெங்காயம் - 2
தக்காளி - 2
பச்சை மிளகாய் - 2
புண்டு விழுது - ஒரு தேக்கரண்டி
காய்ந்த மிளகாய் பொடி - 2 தேக்கரண்டி
நெல் சீரகத் துர்ள் - 2 தே க
எண்ணை 
கடுகு உளுத்தம் பயிர்
கருவேப்பிள்ளை கொத்துமல்லி தழை.

(காரம், தொக்கு அதிகமாக வேண்டுமென்றால்  மேற்கொண்டு சேர்த்தக் கொள்ளங்கள்.)



முட்டை கணவா மீன்


நன்றாக ஆய்ந்து கழுவி எடுத்தக்கொள்ளுங்கள்.



ஒரு வாணலில் தலைகளை மட்டும் எடுத்து இரண்டாக வெட்டி (அப்படியே கூட போடலாம். எனக்கு பார்க்க பயமாக இருப்பதால் இப்படி இரண்டாக வெட்டிவிடுவேன்.... ) அதனுடன் கொஞ்சம் உப்பு கொஞ்சம் மஞ்சள் பொடி சேர்த்து தண்ணீர் விடாமல் அடுப்பில் வைத்து மிதமான தீயில் வேக விட வேண்டும். 
      கனவா தலைகள் வேகும் போதே அதிகமாக நீரை வெளியிடும். இந்த நீரை வடிகட்டி கீழே கொட்டிவிட வேண்டும். இப்படிக் கொட்டிவிடுவதால் கானவா மீனின் கவுச்சி வாடை கிட்டத்தட்ட முற்றிலுமாக போய்விடும்.
      பிறகு இதைத் தனியே எடுத்து வைத்துவிடுங்கள்.


வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், தக்காளியை வெட்டி.... பின்பு


வாணலியை அடுப்பிலேற்றி காய்ந்ததும் எண்ணை விட்டு கடுகு உளுத்தம் பயிரு போட்டுத் தாளித்துப்.... பின்பு


வெங்காயம், பச்சைமிளகாய் சேர்த்து வதக்கி... பின்பு


தக்காளி, பூண்டு விழுது, கறிவேப்பிள்ளை, மஞ்சள் தூள், உப்பு சேர்த்து....


நன்றாக வதக்கியப் பின்பு...


அதில் கனவாய் மீன், ஏற்கனவே வேகவைத்த கனவா மீன் தலை, மிளகாய்த்துாள், நெல் சீரகப்பொடி, சேர்த்து....


நன்றாகக் கிளறி மூடி வேகவிட வேண்டும். இந்த நேரத்தில் ருசி பார்த்து காரம் உப்பு தேவையான அளவு சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
அடிக்கடி அடிபிடிக்காமல் கிளறிவிட வேண்டும்.


நன்றாக வெந்து தண்ணீர் சுண்டியதும் கொத்துமல்லி தழையைக் கிள்ளி போட்டு இறக்கி விட வேண்டும்.


கணவாய் மீன் வறுவல் ரெடி!

இதுவே கணவாய் மீன் வறுவல் செய்முறை. இதை சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதத்திற்கு தொட்டுக்கொள்ளலாம்.
(மற்றபடி நல்ல சுவையான சைடிஷ்)
         நான் ஏன் இவ்வளவு விளக்கமாகச் சொன்னேன் என்றால்...... எனக்கு யாரும் இவ்வளவு விளக்கமாகச் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை. .....(

நட்புடன்
அருணா செல்வம்.

Monday, 25 January 2016

பண்பு இல்லாதவனைப் பாராட்டினால்…..



    நல்ல பண்புகள் கொண்டவனை யாரும் எவ்வளவு உயர்வாகப் பேசியும் பாராட்டலாம். அவன் பாராட்டியவருக்கு எதுவும் தரவில்லை என்றாலும் பாராட்டி பேசியவருக்கு மனமகிழ்ச்சியாவது கிடைக்கும்.
    ஆனால் நல்ல பண்புகள் இல்லாத, அமையப்பெறாத ஒருவனை ஒருபோதும் உயர்வாகப் பாராட்டக்கூடாது. அப்படி உயர்வாக அவனைப் பாராட்டினாலும் அந்த பாராட்டுக்கு உரியவன் தான் இல்லை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்து தான் இருக்கும்.
     அப்படித்தான் ஔவையார் ஒருநாள் செல்வந்தன் ஒருவனிடம் சென்று பரிசு பெறுவதற்காக அவனை உயர்த்திப் பாடிவிட்டு காத்திருந்தார். அந்தச் செல்வந்தனோ ஔவைக்குப் பரிசு எதுவும் தராமலேயே அனுப்பி விட்டான்.
    நொந்து போய் வந்த ஔவ்வையாரை மற்றொரு புலவர் பார்க்க நேர்ந்தது. ‘போயும் போயும் அவனிடமா பரிசு பெற போனீர்கள் ? போகட்டும்…. அவன் உங்களுக்குப் பரிசு ஏதும் தந்தானா… ?‘ என்று விசாரித்தார் அந்தப் புலவர்.
    ஔவையார் அதற்கு பதிலாகத் தந்த பாடல் தான் இது.

கல்லாத ஒருவனையான் கற்றாய் என்றேன்.
    காடேறித் திரிந்தவனை நாடா என்றேன்.
பொல்லாத ஒருவனைநான் நல்லாய் என்றேன்.
    போர்முகத்துக் கோழையைப் புலியே என்றேன்.
மல்லாரும் புயமென்றேன் தேம்பற் றோளை.
    வழங்காத கையனையான் வள்ளல் என்றேன்.
இல்லாது சொன்னேனுக்கு இல்லை என்றான்.
    யானும்என்றன் குற்றத்தால் ஏகின் றேனே !

என்று தன் நிலையை விளக்கிச் சொன்னார் ஔவையார்.
    ‘அந்த செல்வந்தனிடம் இல்லாதவைகளை நான் இருப்பனவாகச் சொன்னேன். இல்லாததை எல்லாம் நான் சொன்னதால், அவனும் எனக்கு எதுவும் இல்லை என்றான் போலும். ஆகவே தான் என் குற்றத்தை உணர்ந்த நானும் எதுவும் பேறாமல் போகிறேன்‘ என்றார் ஔவையார்.

பாடலின் பொருள் -  கல்வி கற்றாதவனைக் கல்விமான் என்றேன். காட்டில் வாழ்பவனை நாட்டு மனிதன் என்றேன். பொல்லாதவனை நான் நல்லவன் என்றேன். போரைக் கண்டு அஞ்சும் கொழையைப் புலி என்றேன். மெலிந்த தோள்களை மற்போர் செய்யும் வலிமையானத் தோள் என்றேன். அடுத்தவருக்குக் கொடுத்து உதவாதவனை வள்ளல் என்றேன். இல்லாததைச் சொன்ன எனக்கு, அவனும் இல்லை என்றான். தகாதவனைப் பாராட்டிய குற்றத்திற்காக நானும் எதையும் பெறாமல் போகிறேன்.

அதனால்

    பாராட்டத் தகுதி அற்றவனைப் பாராட்டுவதும் குற்றம்.

Thursday, 21 January 2016

மாற்றான் தோட்டத்து மரிக்கொழுந்து ! (1)




    ஆத்தா மரிக்கொழுந்து, இந்த கொழந்தைக்கும் கொஞ்சம் பாலு கொடு ஆத்தா…..‘
    அழுது அழுது சிவந்து போன கண்களும் வீங்கிபோன முகமுமாக இருந்த மரிக்கொழுந்திடம் குழந்தையை நீட்டினாள் காமாட்சி.
    அவளை மிரட்சியுடன் பார்த்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    ‘இந்தா மரிக்கொழுந்து, பச்ச கொழந்த. லப்பர வாயில வக்கமாட்டுது. வேறன்னு நெனக்காத. ஒங்கொழந்தையா நெனச்சி கொஞ்சம் பாலு கொடு ஆத்தா….‘
    காமாட்சி ஆத்தா கெஞ்சும் குரலில் கேட்டாள். இதுவரை யாரிடமும் கெஞ்சிப் பழகாத காமாட்சி மரிக்கொழுந்துவிடம் இப்படிக் கெஞ்சும் குரலில் கேட்ட போது மரிக்கொழுந்து கலங்கிப் போய்விட்டாள்.
    ‘என்ன ஆத்தா….. இப்படி கேட்டுட்ட. கொஞ்சம் பாலக் குடுடின்னா, குடுத்துட்டு போறேன். இதுக்குப் போயி……‘
    ‘இல்ல மரிக்கொழுந்து, இதெல்லாம் கட்டாயப் படுத்துனா கெடைக்கிறது கெடையாது. அவங்களுக்கா அந்த ஒணர்வு வரணும். இந்த ஊருல இப்ப கைப்புள்ள காரி நீதான். அதனால தான். இந்தா ஆத்தா…..‘
    திரும்பவும் குழந்தையை நீட்டினாள் காமாட்சி ஆத்தா. குழந்தையைக் கையில் வாங்காமலேயே இருந்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    ‘என்னடி… இன்னா யோசன பண்ணுற …. ?‘
    ‘இல்ல ஆத்தா…. கொழந்தைக்கு பால் குடுக்குறதுல கஷ்டம் ஒன்னும் இல்ல ஆத்தா…. ஆனா, நான் போயி…..‘ இதுக்கும் மேல் பேச முடியாமல் காமாட்சி ஆத்தாவைப் பார்த்தாள்.
    காமாட்சி, மரிக்கொழுந்து என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். ஒரு வேலைக்காரி எஜமானியின் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கலாமா என்ற தயக்கம்.
    ‘ஏன் மரிக்கொழுந்து….. நீ வேலைக்காரின்னு தயங்குறியா ? ஒன் நெஞ்சில கையவச்சி சொல்லு , எம் மருமவ உன்ன வேலக்காரி மாதிரியா வச்சிருந்தா…. ?‘
    இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் தலையில் ஓர் இடி விழுந்தது போல ஓ வென கத்தி அழுதாள் மரிக்கொழுந்து. அவளையும் தாங்க முடியாத அளவிற்கு மீறிய துயரம். உண்மையாய் வெடித்தழுவும் நெஞ்சம் வெளியுலகைப் பற்றி அக்கரைக் கொள்வதில்லை. ஆத்தா கேட்டது போல் எஜமானியம்மா, அதுதான் ஆத்தாவுடைய மருமகள் திலகவதி, தன்னை ஒரு வேலைக்காரி மாதிரியாகவா நடத்தியிருந்தாள். அப்படிப்பட்ட எஜமானி கிடைப்பாளா…. ? அவளைப் போய் இழந்து விட்டோமே… என்று நினைத்த போது மரிக்கொழுந்தால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.
    தேம்பத் தேம்பி அழுத மரிக்கொழுந்துவைப் பார்க்க மேலும் கவலையாக இருந்தது காமாட்சி ஆத்தாவுக்கு.
    ‘அழுவாத மரிக்கொழுந்து. புள்ள பெத்து பத்துநாளு தான் ஆவுது. பச்ச ஒடம்பு. இப்புடி அழுதா ஒடம்பு என்னத்துக்கு ஆவுறது ? அழுவாத மரிக்கொழுந்து. ஏதாவது சாப்டியா…. ?‘
    அவள் எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அழுது கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, ‘நீ எங்க சாப்டிருக்கப் போறே…. இரு தோ வரேன்‘ என்று சொல்லிவிட்டு குடிசையை விட்டு வெளியேறினாள்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு அழுகையின் ஊடே ஆத்திரமும் வந்தது. ‘சே… கடவுள் ஏன் நல்லவங்களைச் சீக்கிரமாக அழைத்துக் கொள்கிறார். நல்லவங்களே இந்த உலகத்தில் இருக்கக்கூடாது என்றா…. எதுக்காக இப்படி நடந்தது ? இந்த ஊருல எத்தனை வயசான கெழடுகள் இருக்குது. அதுல ஒண்ண இட்டுக்கக்கூடாதா ? எத்தனபேரு நோயால அவஸ்த்தை படுறாங்க… அவங்கள்ல ஒருத்தர்… இல்லாட்டி நாங்கூடதானே பத்து நாளைக்கி முன்னால புள்ள பெத்தேன். என்ன எடுத்துக்குனு இருக்கக்கூடாதா…. ?
    இதை எல்லாத்தையும் விட்டுபோட்டு அந்த அன்பு தெய்வத்தையா இட்டுக்கணும்….‘
    நினைக்க நினைக்க மரிக்கொழுந்தால் தாங்க முடியவில்லை. தரையில் உட்கார்ந்து இருந்தவள் தன் இரு கால்களையும் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். காமாட்சி ஆத்தா உள்ளே வந்தது கூட தெரியாமல் அழுதாள்.
    ‘இந்தா மரிக்கொழுந்து, இந்த பாலை குடி மொதல்ல….‘
    செம்பில் இருந்த பாலை டம்ளரில் ஊற்றி மரிக்கொழுந்திடம் நீட்டினாள். குழந்தையை மடியில் கிடத்திக்கொண்டு.
    ‘வேணா ஆத்தா…. எனக்குப் பசியில்லை‘
    ‘இது ஒனக்கில்லை, கொழந்தைக்கு. நீ குடிச்சாதான் கொழந்தைக்கு பால் கெடைக்கும். இந்தா குடி. மொதோ மாதிரி ஒரு கொழந்தை கெடையாது. இப்போ ரெண்டு கொழந்தை. குடி மரிக்கொழுந்து….‘ குரலில் கொஞ்சம் அதிகாரமும் கலந்திருந்தது.
    ‘ஆமாம். ஒரு கொழந்தையில்லை. ரெண்டு கொழந்தை. நமக்காக இல்லை என்றாலும் குழந்தைகளுக்காகச் சாப்பிடத் தான் வேண்டும்… என்று எண்ணியபடியே பாலை வாங்கி மடக் மடக்கென்று குடித்தாள்.
    குடித்து முடித்ததும் காமாட்சி ஆத்தா நீட்டின குழந்தையைக் கையில் வாங்கினாள். பிறந்து ஒரு நாளே ஆன பச்சிளங் குழந்தை.
    அந்தக் குழந்தையை ஆசையுடன் பார்த்தாள். குழந்தை நல்ல சிகப்பு நிறத்தில் அவளுடைய எஜமானி அம்மாவை உரித்து வைத்தது போல் இருந்தது.
    தூக்கி மார்போடணைத்துப் பால் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.
    ‘மரிக்கொழுந்து…. கொழந்தைய இங்கேயே வச்சிரு. நா போயி ஆகவேண்டிய காரியத்தைப் போய் பாக்குறேன்…‘
    சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து தளர்ந்த நடையுடன் போனாள் காமாட்சி ஆத்தா. மனத்தில் கவலை பிடித்ததால் நடையில் நோய் பிடித்ததோ.
    கிட்டத்தட்ட அறுபது வயதுக்கு மேலான காமாட்சி பெத்தது என்னவோ முரளீதரனை மட்டும் தான். ஆனால் இந்த கிராமத்துக்கே அவள் அம்மா மாதிரி அவளை எல்லோரும் ‘ஆத்தா‘ என்று தான் கூப்பிட்டார்கள்.
    சிறியவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை எல்லோருக்கும் காமாட்சி ஆத்தாதான். ஒரு சில பெரியவர்கள் பேசும் போது மட்டும் ‘பெரிய வீட்டம்மா‘ என்பார்கள்.
    ஆகமட்டும் எல்லோருக்கும் அவள் ஆத்தா தான் !
பால் கொடுத்துவிட்டு எழுந்து போய் பெட்டியைத் திறந்து ஒரு சுத்தமான வாயில் புடவையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன் குழந்தையின் அருகே விரித்து அதில் கிடத்தினாள்.
    நன்றாக விடிந்து விட்டதால் குடிசைக்குள், புரியாத புதிருக்குப் பொருள் விளங்கத் துவங்கும் மனம் போல வெளிச்சம் பரவலாக பரவத் துவங்கியது.
    மரிக்கொழுந்து அந்த வெளிச்சத்தில் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.
    பெற்ற தாய் யார் என்றே தெரியாத குழந்தை நன்றாகத் துாங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்தில் குழந்தையை உற்றுப் பார்த்தாள்.
    நிறத்திலும் முகவெட்டிலும் தன் எஜமானி திலகவதியை ஞாபகப்படுத்தியது குழந்தை.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு தன் முதலாளியம்மாளின் முகம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.
    அவளுக்குத் தான் எத்தனை வசீகர முகம் ! அந்த கண்களில் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் அமைதி, கருணை. அந்த உதட்டில் எப்போதுமே அமர்ந்திருக்கும் புன்னகை, மொத்தத்தில் அவள் முகத்தில் குறையே சொல்ல முடியாத அழகு.
    அழகில் மட்டுமா… ?
    எல்லோரிடத்திலும் காட்டும் அன்பில், பெரியோர் இடத்தில் காட்டும் பணிவில், எதைச் செய்யும் போதும் அவசரப்படாத நிதானத்தில், இப்படி பண்பிலும் குறைகாண முடியாத மனித தெய்வம் !
    அந்த தெய்வீக அம்சங்கள் நிறைந்த தன் முதலாளியம்மா திலகவதி அக்காவை இனி எப்போது காணப்போகிறோம்…
    நேற்று பொழுது போன பிறகும் மனம் வராமல் செய்து தானே ஆகவேண்டும் என்ற கடமையில் கட்டாயத்தில் அந்த அன்பு உருவத்தைச் சுடுகாட்டில் தீக்கிரையாக்கியாயிற்று.
    இனி அந்த முகத்தை எப்போது காணப் போகிறோம் ? எப்படி காண முடியும் ?
    இன்று காணத்துடிக்கும் அந்த முகத்தை முதன் முதலில் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு பயந்தாள் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தாள் மரிக்கொழுந்து.
     அந்த நிகழ்ச்சி இப்போது நடந்தது போல் தான் இருந்தது. அதற்குள் இப்படியா ?
    ஒரு வருடம் இருக்குமா ?
     இல்லை. அடுத்த மாதம் வந்தால் தான் ஒரு வருடம். இன்னும் முழுமையாக ஒரு வருடம் கூட ஆகவில்லை.
    மரிக்கொழுந்தின் மனம் முதன் முதலில் திலகவதியைச் சந்தித்ததை எண்ணிப் பார்க்க ஆவல் கொண்டது.

(தொடரும்)

நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்.
    இது என் பழைய நாவல் தான். இங்கே புதுப்பித்துள்ளேன். நிறை குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள்.
    நிச்சயம் தொடர்கதைகள் படிப்பவர்களை இந்த கதை ஏமாற்றாது என்று உறுதி கூறுகிறேன்.

நன்றியுடன் 
அருணா செல்வம்.

     

Tuesday, 19 January 2016

எங்களுக்கும் காலம் வரும் !




நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்.
     போன ஞாயிறு அன்று எங்கள் ஊரில் தமிழர்த் திருநாள் தைப்பொங்கல் விழாவைச் சேர்ந்து சிறப்பாகக் கொண்டாடினோம்.
     எப்போதும் போல அந்த விழாவில் பாட பொங்கல் பாடல் கேட்டார்கள். உடன், பாச மலர் படத்தில் வரும் ’எங்களுக்கும் காலம் வரும். காலம் வந்தால் வாழ்வு வரும்‘ என்ற பாடலைப் பொங்கலுக்கா மாற்றி எழுதிக் கொடுத்தால் அனைவரும் சேர்ந்து பாட ஏதுவாக இருக்கும் என்றார்கள்.
    நானும் அதன்படி மாற்றி எழுதிக் கொடுத்தேன். அனைவரும் சேர்ந்து பாடி மகிழ்ந்தார்கள். நீங்களும் பாடிப்பாருங்கள் தோழ தோழியர்களே !


பொங்கல் பாடல் !  2016

மங்கலமாய்ப் பொங்கல் வரும்
பொங்கல் வந்தால் இன்பம் வரும்
இன்பம் வந்தால் அனைவருடன் சேர்ந்திருப்போமே !

துன்பம் துன்பம் என்றே நலிந்திருந்தோம் !
மலரும் இன்பம் என்றே காத்திருந்தோம் ! - 2
துன்பமெல்லாம் வடிந்து விடும்
வடிந்தவுடன் மனம் மகிழும்
மனம் மகிழ்ந்தால் ஒன்று கூடி
தினம் மகிழ்வோமே !                     (மங்கலமாய்)

அன்பும் நட்பும் சேர அகம் மகிழும் !
ஒன்றாய்ச் சேர்ந்தே என்றும் நாம் வளர்ப்போம் !
இனிக்கின்ற பொங்கலைப் போல்
வாழ்வினிமை நாம் பெறுவோம்
கூடி நன்றாய்ச் சேர்ந்திருந்து வாழ்ந்திருப்போமே !   (மங்கலமாய்)

நட்பில் ஒரு கலங்கமில்லை !
நாளும் அதில் தீமையில்லை !
கள்ளமில்லா வாழ்வினிலே தோல்வியுமில்லை ! – 2  (மங்கலமாய்)

அன்புடன் 
அருணா செல்வம்.

Thursday, 14 January 2016

பொங்கல் வாழ்த்து !



அன்பு விளக்கில் அகமிருக்க,
    அனைத்துச் சொந்தம் சேர்ந்திருக்க,
இன்பம் எல்லாம் நிலைத்திருக்க,
    ஏற்றம் கூடி வலுத்திருக்க,
நன்மை மட்டும் சூழ்ந்திருக்க,
    நாளும் எண்ணம் உயர்ந்திருக்க
என்றும் கிடைக்க வழிசெய்வாள்
    இன்று பிறக்கும் தைமகளே !


நட்புறவுகள் அனைவருக்கும் 
என் இனிய பொங்கல் நல்வாழ்த்துக்கள்.

அன்புடன் 
அருணா செல்வம்.