Monday, 8 October 2012

திணிப்பு - ( நிமிடக்கதை)





    “வசந்தன், சாலினி... ரெண்டு பேரும் இன்னும் கிளம்பலையா...? மணி ஆறு அடிக்கப் போவுது பாருங்க....என்ற வாணியிடம் “அம்மா... இன்னைக்கு சூபர்பர் சிங்கர் இருக்குதும்மா.... நான் நாளைக்கு பரத நாட்டிய கிளாசுக்குப் போறேன்மா...“ கெஞ்சளாக சொன்னால் சாலினி.
    “அதெல்லாம் கிடையாது.... வாரத்திற்கு ரெண்டு நாள் தான் பரத நாட்டிய கிளாஸ்... ஒழுங்கா போயிட்டுவா. ம்....என்று அதிகாரமாகச் சொல்லிவிட்டு கணினியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த பத்து வயது வசந்தனிடம் வந்தாள் வாணி.
   “அம்மா... இன்னைக்கி மட்டும் விடேன். நாளைக்கி புட் பால் கிளப்க்கு போறென்மா... ப்ளீஸ்ம்மா...  அவனும் கணினியிலிருந்து கண்களை எடுக்காமல் வார்த்தையால் மட்டும் கொஞ்சினான்.
   “நீ எவ்வளவு கெஞ்சினாலும் கிடையாது.... போயிட்டு வந்து வேணுமின்னா விளையாடு... இப்போ கிளம்புங்க  ரெண்டு பேரும்...“ அவள் அதட்டிய அதட்டலில் இருவரும் பேசாமல் முறைத்துக் கொண்டே சென்றார்கள்.
    இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவளின் தங்கை கேட்டாள். ஏன் அக்கா.... பசங்களுக்குத் தான் பிடிக்கலையே... பின்னே ஏன் வற்புறுத்துரே... பாவமா இருக்குதுக்கா...
   “ஆமாண்டி இப்போ பாவமா தான் இருக்கும். ஆனால் பின்னாடி இதனால் அவங்களுக்குத் தான் நல்லது...என்றாள் வாணி.
    “என்ன நல்லது.... பிள்ளைகள் விருப்பப்படாமல் அதுகளின் மேல் உனக்கு பிடிச்சக் கலைகளைத் திணிப்பது தான் நல்லதா...?
    கோபமாகப் பேசிய தங்கையை நிதானமாகப் பார்த்தாள் வாணி.
“ராணி... நீ இன்னும் தாயாகவில்லை. தாயாகிப்பார். முதன் முதலில் குழந்தைப் பிறந்ததும் அதற்குப் பாலூட்ட அதன் வாயில் தாய் திணித்து தான் ஆகவேண்டும். சாப்பிடாத குழந்தையை மிரட்டி திணித்து சாப்பிட வைத்து தான் ஆக வேண்டும். பள்ளிக்குப் போக மாட்டேன் என்ற குழந்தையை அடக்கி அனுப்பாமல் வீட்டிலேயே வைத்து இருக்க முடியுமா...? படிக்காத பிள்ளையை எப்படியாவது போ என்று விட்டு விடுவதா..?
   அழுத்தமாக சொன்னவளிடம் ராணி கேட்டாள் “அது வேற. இது வேற.  கலைகளில் பிள்ளைகளுக்கு ஆர்வம் இருந்தால் கற்றுக் கொள்ளட்டும். அதை அவர்கள் மேல் திணிக்கக் கூடாது இல்லையா...?“
    ஆர்வம் இருக்கிறது இல்லை என்பதெல்லாம் குழந்தைகளிடம் அறிய முடியாது ராணி. நாம் தான் பழகனும். நாம் வளர்ந்த காலம் போலவா இவர்கள் வாழ்க்கை...? எங்கெயாவது ஓடியாடி விளையாடுகிறார்களா..? யாரிடமாவது பேசுகிறார்களா...? யோசித்துப்பார். அவர்களுக்கு இது ஓர் உடற்பயிற்சி போல் தானம்மா...
   “அதுக்காக உனக்கு பிடிச்ச பரத நாட்டியத்திற்கு தான் அனுப்பனுமா...? உலகத்தல எத்தனையோ கலை இருக்குதே...
    “இருக்கிறது தான். ஆனால் கத்துக்கொடுக்க யார் முன் வருகிறார்கள்? அது மட்டும் இல்லை ராணி... நாம் பிள்ளைகளுக்குக் கலைகளின் மேல் ஆர்வம் வருவதற்கு தான் பாதை போட்டுக் காட்டுகிறோம். அதில் பயணம் செய்ய வைக்கிறோம். பிடித்தவர்கள் தொடருகிறார்கள். பிடிக்காதவர்கள் அவர்களுக்குப் பிடித்த கிளை பாதையில் பயணமாகிறார்கள். வற்புறுத்தி எந்தக் கலையையும் வளர்க்க முடியாது என்பது எனக்கும் தெரியும் ராணி. குழந்தைகள் எல்லாம் அறிந்த ஞானிகள் இல்லை. அவர்கள் விருப்பத்திற்கு வளரட்டும் என்று விட்டுவிடுவதற்கு.... உனக்கு குழந்தை பிறந்த பிறகு திணிப்பு என்பதின் பொருள் புரியும்..... “ என்று நகர்ந்த அக்காளின் வாதத்தில் உள்ள உண்மைகளை யோசித்தாள் ராணி.

அருணா செல்வம்.