Tuesday, 22 October 2013

என்னுள் ஏன்டீ நீவந்தாய்?



எடுத்த பிறவி பழியின்றி
   எவர்க்கும் அஞ்சா நெஞ்சமுடன்
தொடுத்தச் சரமாய் நானிருந்தேன்!
   தோல்வி எதிலும் காணாமல்
கொடுத்த வாக்கை மீறாமல்
   கொள்கை மனத்தாய் வாழ்ந்திருந்தேன்!
விடுத்தாய்ப் பார்வை அம்பைப்போல்
   விழுந்தேன்! இன்னும் எழவில்லை!

கண்ணுள் உன்னை ஒளித்ததனால்
   காணும் இடத்தில் தெரிகின்றாய்!
விண்மேல் இருக்கும் நிலவினிலும்
   வெண்பல் காட்டிச் சிரிக்கின்றாய்!
மண்ணுள் இருக்கும் தங்கம்போல்
   மனத்தில் மறைந்து இருக்கின்றாய்!
பண்ணுள் அதைநான் எழுதிவிட்டுப்
   பார்க்க ஒருகண் அடிக்கின்றாய்!

மெய்யோ என்றே நெருங்கிவந்தால்
   மின்னல் போல மறைகின்றாய்!
பொய்யோ என்றே நகர்ந்தாலோ
   பூவாய் நெஞ்சை வருடுகின்றாய்!
கையால் தொடநான் நினைத்தாலோ
   கனவில் உணவாய்க் கலைகின்றாய்!
ஐயோ! என்ன நான்செய்வேன்?
   அமைதி யற்ற நிலையானேன்!

பொன்னை நனைத்தப் பூங்கொடியே!
   பொலிரும் வண்ணச் சித்திரமே!
உன்னை நினைக்கா நேரமில்லை!
   உன்னில் உலகம் உயர்வில்லை!
அன்பே! உன்றன் நினைவொன்றாய்
   அனைத்துச் செயலும் மறக்கின்றேன்!
என்னை நானே இழந்துவிட
   என்னுள் ஏன்டீ நீவந்தாய்?!

அருணா செல்வம்
22.10.2013