Monday, 25 February 2013

எப்படி இருந்த நான் இப்படி....





காலை உதயத்தைக்
காணாத என் கண்கள்
காலை விடியலுக்காய்க்
காத்திருந்து சிவந்துவிட...

அன்றாடம் அம்மா கைமணம்
அமிர்தமாய் இனித்திடும்
காப்பி கூட சுடுதண்ணீர்
சுவையுடன் நெஞ்சிக் குழியில்
இறங்க மறுக்க...

வாரிய தலையைத்
திரும்பத் திரும்ப
அலைத்து அலைத்துச்
சரிசெய்தும் சரிவராமல்...

இட்லிக்குச் சட்னிதான்
தோதென்று சொல்லிக் கொண்டே
தோசைக்கு அருகிலிருந்ததைக்
குழம்பென்று முடித்தவுடன்...

“இங்கிருந்த புளிகரைசல்
எங்கே போனது...?“
அம்மாவின் குரலை
அலட்சியம் பண்ணிவிட்டு...

தேவைப்படுவது
எதுவெனத் தேடாமல்
தேவையற்றதை மறக்காமல்
எடுத்துக்கொண்டு...

வெளிக்கிளம்பும் முன்னால்
கண்ணாடியில் முகத்தைப்
பார்த்துப் பார்த்துக்
குறை எதுவெனத் தெரியாமல்
ஏதோ ஒன்று குறைவதென்று
நினைத்து நினைத்து
ஏக்கப் பெருமூச்சுடன்
கிளம்பிப் போய்க் காத்திருந்தால்...
வரவேயில்லை!!

நேற்று இந்நேரம் தானே...
அந்தப் பார்வையில்
ஆழம் இருந்ததே...
யார் அது? எந்த ஊர்?
வந்தால் இன்று தைரியமாகக்
கேட்டுவிட வேண்டுமென்று...

எனக்கு நானே
ஓர் அசட்டுச் சிரிப்புடன்!
போகிறவர் வருகிறவர்
ஒருமாதிரி பார்க்க...

காலை வெயில்
கவித்தவத்தை இழந்து விட...
உச்சிக் கொதிக்க
உள்ளுணர்வு சொன்னது...
நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம்
சீக்கிரம் வந்துவிட
வேண்டுமென்று!!


அருணா செல்வம்.