Friday, 21 September 2012

ஆறு பிள்ளை பெற்றாலும்... (கவிதை)




 மலரினும் மெல்லியது - 3

ஆறு பிள்ளை பெற்றாலும்
   அடியோ உதையோ வாங்கினாலும்
நூறு வயது வாழவேண்டி
    நோன்பு இருப்பாள் அவனுக்கே!
தீரும் இளமை உணர்வெல்லாம்
   தீர்ந்த பிறகும் உடனிருப்பாள்!
மாறும் உலகில் மங்கையரின்
   மாறா மனத்தில் காமமெங்கே?

நோயின் மருந்து நோயிடமே
   நூலில் உள்ள கருத்தைப்போல்
பாயில் படுத்தே கிடந்தாலும்
   பாசம் பொழிந்து காத்திடுவாள்!
தாயின் அன்பைத் தலைவனுக்குத்
   தானே கொடுத்து மகிழ்ந்திடுவாள்!
சேயின் தவற்றை மன்னிக்கும்
   செயலில் அவளே தாயாவாள்!

கல்வி பலவும் கற்றாலும்
   கணவன் காலே கதியென்றே
எல்லை இல்லா அன்புடனே
   இருக்கும் அவளைக் கணைபோன்ற
சொல்லால் சுட்டால் அவளமனது
   சுருங்கி வாடிப் போய்விடுமே!
கல்லாய் இல்லை பெண்ணுள்ளம்
   கசங்கக் கண்ணீர் வடித்துவிடும்.

உலவும் அழகு மாந்தரெல்லாம்
   உரிமை கொண்ட ஆண்களிடம்
களவு, காதல், காமத்துடன்
   கள்ளம் இல்லாக் கற்புடனே
குலவிக் கூடிக் கொடுத்தாலும்
   கொண்ட மனமோ கள்வடியும்
மலரை விடவும் மெல்லியது
   மங்கை கொண்ட மென்மனதே!

அருணா செல்வம்.

மலரினும் மெல்லியது காமம் சிலர்அதன்
செல்வி தலைப்படு வார்.   (குறள் – 1289)

(சுவிஸ் கவியரங்கத்தில் வாசித்தக் கவிதை முடிவு!)